عدالت را با هم درک کنیم
روح عدالت را با هم درک کنیم
متاسفانه ما عادت کرده ایم که همیشه دنبال خبرهای بد و وحشتناک وهیجان انگیز باشیم ، غافل از اینکه همین افکار قلب و روح و روان مارا پریشان و آرام آرام روان پریش و نگران ومضطرب میشویم ، همیشه منتظر اخبار بد و ترسناک هستیم ، ازعطوفت ومهربانی کم کم دور میشویم وبه ذاتمان این باور را القاء میکنیم که اینها واقعیت زندگی ست.
دوستی ها ومهربانی هارا با کینه ونفرت از هم بدون اینکه بدانیم چرا تقویت می کنیم ، باهم درگیر میشویم بخاطر اینکه فلان شخص چرا بر مسندقدرت ننشست ویا چرا نشست ؟
از هم دور و دورتر میشویم ، انزوا را به باهم بودن ترجیح میدهیم تحمل با هم بودن را نداریم ؟
چرا اینچنین شده ایم ؟
آیا اینها واقعیت زندگی ست ؟
روح تعاون وبرادری را از بین برده ایم دنیا را همین لحظه وهمین دم میدانیم ، فردا را برای فردا گذاشته ایم وامروز را بخاطر دیروز نابود کرده ایم ، چرا ؟
چرا باور نمی کنیم همه ی ما دشمن مشترکی داریم که جنگیدن با آن فقط یکپارچکی ومحبت لازم دارد ؟
آن دشمن تکبر است خودبزرگ بینی ست ؟
وگاهی هم خودکوچک بینی است دوست داریم درپناه بزرگی که خودمان آنرا بزرگ کرده ایم پناه بگیریم واین هم خطرش از بقیه کمترنیست بلکه بدتر است
وبلاگ نویسی هم یک راه برای شناخت خود آدم هاست با وبلاگ نویسی میشود خودمان رابیشتر بشناسیم ، عبرت بگیریم ، درس افتادگی وصداقت ومردانگی بیاموزیم ویا برعکس آنچه بشویم که دشمن می خواهند ؟
اعتقاد براین است که خوبی هارا درکنار کاستی ها قراردادن ونظر مثبت دادن روح را سیقل وقلب را تقویت می کند امید وارم بیشتر باهم باشیم ودشمن شاد نباشیم
علی را تنها نگذاریم
یا علی مدد